Πρόσεχε μη μου κουραστείς γενιά του Πολυτεχνείου!

Πάει λοιπόν και αυτό το κεφάλαιο της διαδοχής και όπως σε κάθε άλλο παρόμοιο, σήμερα εμείς οι πολίτες κυματίζουμε στα απόνερα. Απόνερα που αφρίσανε λιγάκι την ημέρα του εορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Πολλοί θα είδαν το ανάλογο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ για τις διαδηλώσεις που έλαβαν χρόνια μέσα στο 1975 αλλά και πιο μετά.
Πρόσωπα κοκκινισμένα από την αδρεναλίνη, από την αλλαγή που είχε επέλθει και που δεν ήταν αρκετή, ακόμη, ώστε να φύγει το χρώμα από τα πρόσωπα. Οι προδότες του έθνους στη φυλακή και η ελληνική κοινωνία σε αναβρασμό, εφόσον μέσα της υπήρχαν ακόμη στοιχεία της χούντας. Έκατσα να το δω και εγώ και κάθε δεύτερο δευτερόλεπτο, θύμωνα, εξοργιζόμουν με όσα έβλεπα.
Γιατί με λίγα λόγια, εκείνοι οι άνθρωποι της αλλαγής, του οράματος του 1975, μπήκαν στα πράγματα και χρόνια αργότερα παρέδωσαν μια χώρα ρημάδι του 2011. Φταίνε; Φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου για τα δικά μας χάλια τα σημερινά; Πόσο καίρια, σκεφτείτε το και σύγχρονα ακούγονται σήμερα εκείνα τα συνθήματα; Εφόσον ακούγονται ακόμη έτσι, σημαίνει ότι κάτι δεν πήγε καλά στα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Εφόσον υπάρχουν σήμερα χιλιάδες νέοι οι οποίοι φωνάζουν τα ίδια πράγματα, σημαίνει ότι η γενιά του Πολυτεχνείου δεν άλλαξε και πολλά. Δεν μπορεί τόσα χρόνια αργότερα η ελληνική κοινωνία να είναι ίδια, δεν γίνεται! Γιατί τότε δεν άλλαξαν τα συνθήματά της; Γιατί η μεγάλη εκείνη γενιά που είχε τη δύναμη και την όρεξη να κάνει τομές παντού, έκανε τελικά βολεματικές  εγχειρήσεις πάνω στο πτώμα της σημερινής κοινωνίας;
Εκείνοι βέβαια, είχαν ακόμη μια παραπάνω πολυτέλεια: Είχαν τον εχθρό μπροστά τους, εκεί, τον έβλεπαν. Όπως έβλεπαν και τη δυνατότητα, όχι πιθανότητα που εμείς σήμερα δεν τη σκεφτόμαστε καν, να αλλάξουν πράγματα και καταστάσεις. Εμείς σήμερα δεν έχουμε ορατό εχθρός. Σήμερα, συνθηματικά, ο εχθρός μας είμαστε εμείς οι ίδιοι. Και φτάνουμε να κατηγορούμε τη γενιά του Πολυτεχνείου για όσα δεν έκανε για εμάς τόσα χρόνια παρά να στεκόμαστε στα όσα έκανε για εμάς την επταετία. Λυπάμαι ειλικρινά, αλλά αυτή είναι η άποψή μου. Αν δεν είσαι κουκουλοφόρος απλά αποφασίζεις να φορέσεις μια κουκούλα για να μπεις σε μια πορεία, τότε γίνεσαι έστω και στιγμιαία, εφόσον εκείνος που σε βλέπει, έτσι σε περιγράφει: Σαν κουκουλοφόρο.
Αν ήσουν στη γενιά του Πολυτεχνείου και έκανες ότι έκανες, τότε είσαι και εσύ συνυπεύθυνος, έστω και αν η συμμετοχή σου στα κοινά ήταν στιγμιαία. Φταίτε. Και αφού φταίτε, ζήστε με αυτό, όπως και εμείς προσπαθούμε να ζήσουμε με ότι μας καταντήσατε. Και είναι δυο φορές κρίμα, που μας δώσατε το δικαίωμα, εμάς που δεν ζήσαμε τίποτα, να κατηγορούμε εσάς που τα ζήσατε όλα.
Ο εχθρός μας είμαστε εμείς και αυτό είναι ότι χειρότερο. Εσείς, με τα κοκκινισμένα από την προσμονή πρόσωπα του 1975, προσέχτε μην μου κουραστείτε/// 

Παπαδήμος ο εκλεκτός;

Τελικά η παρωδία τελείωσε; Έχουμε πρωθυπουργό; Έχουμε κυβέρνηση; Οι πιο πολλοί θα πουν πως ναι. Πως για πρώτη φορά στη νεότερη ιστορία μας, η δημοκρατία των δυο μεγάλων κομμάτων έφτασε σε αδιέξοδο και αυτό είναι μια διαπίστωση που πρέπει να σταθούμε και να τη μελετήσουμε. Λέω οι πιο πολλοί, εννοώντας τους πολιτικούς που για πρωτη φορά οι συνθήκες που οι ίδιοι δημιούργησαν, τους πέταξαν απέξω και έφεραν μπροστά ένα τεχνοκράτη.
Για 30 και πλέον συναπτά έτη, ο ελληνικός λαός απόλαυσε τα αγαθά της δημοκρατίας, ψηφίζοντας τα δυο μεγάλα κόμματα. Ο λαός, καμμένος από τη δικτατορία, έπεισε τον εαυτό του και το σύστημα, ότι όλα αυτά τα χρόνια ψηφίζουμε πηγαίνοντας μπρος.
Ήρθαν όμως οι κρίσεις στον στρατό για παράδειγμα, από το ίδιο το πολιτικό σύστημα που με στόμφο οι Έλληνες εξέλεξαν για τόσα χρόνια, να μας αποδείξει ότι οι παλιοί φόβοι είναι εδώ. Με ενα τρόπο, πάντα θαρρείς οι πολιτικοί θα φοβούνται το στρατό. Οπότε, εφόσον φοβόμαστε τα ίδια πράγματα μετά από όλα αυτά τα χρόνια της ψυχοθεραπείας, μάλλον δεν κάναμε και μεγαλη πρόοδο, δεν πήγαμε και τόσο μπριοστά. Τα αδιέξοδα της ελληνικής δημοκρατίας είναι δεδομένα και  φάνηκαν με τις κινήσεις ενός πελαγωμένου πρωθυπουργού αλλά και με την απουσία, ενός γερασμένου και υποτελικού Προέδρου της Δημοκρατίας.
Και αν το γήρας ως δεξαμενή σοφίας είναι προτέρημα για τον Πρόεδρο, η εμμονή στην απουσία και στην απάθεια, δεν είναι. Ο Παπούλιας δεν στάθηκε σε καμία στιγμή στο ύψος των περιστάσεων και έχασε και την προσωπική του χρυσή ευκαιρία να μείνει στην ιστορία ο μοναδικός Έλληνας Πρόεδρος της μεταπολίτευσης που δεν ήταν μόνο για κορδέλες. Δυστυχώς όμως, είναι. Δεν επέτρεπε ο ρόλος του, είπαν κάποιοι, ώστε να επέμβει. Μα όταν επανηλλειμένως η κυβέρνηση καταστρατήγησε το Σύνταγμα για να περάσει νομους και μνημόνια που δεν περνούσαν, πάλι ο Πρόεδρος ήταν απών. Δεν θα μπορούσε να επιδείξει πυγμή, χωρίς αναγκαστικά να δημιουργήσει συνταγματικό κόλλημα, την ώρα που η χώρα πνιγόταν στην ανικανότητα, και να φανεί πιο τολμηρός; Έστω να πάρει πρωτοβουλία και να τους κλείσει σε ενα δωμάτιο και τους τρεις, ώστε να μην οχλαγωγεί και η παρθενία του Καρατζαφέρη και να βγάλουν ένα όνομα πριν γίνουμε περίγελος; Ήταν συνταγματικά αδύνατο;
Γιατί  λοιπόν να έχουμε από τη μια πλευρά ένα Πρωθυπουργό-ανέκδοτο στα χείλη του άξονα και των υπερατλαντικών φίλων τους και από την άλλη έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας-σκιά; Αν ήταν έγκλημα του λαού το ότι για τόσα χρόνια ψήφιζε την εικόνα του, τότε παραλίγο η τιμωρία να είναι ισόβια από αυτόν ακριβώς τον καθρέφτη στα ανώτατα πολιτειακά μας αξιώματα.
Και τώρα τι; Τωρα εχουμε εναν τεχνοκράτη στη θέση του καπετάνιου και προσωπικά ελπίζω σε αυτόν αλλά όχι στο κράτος. Ο Παπαδήμος μπορεί να θέλει αλλά μπορεί να κάνει και το αργοκίνητο ελληνικό κράτος να μπορεί; Από την άλλη, είναι δεδομένη και η ευκαιρία του Σαμαρά να έρθει στα πράγματα. Φτάνει να έχει την υπομονή να περιμένει μέχρι τις εκλογές και τη σύνεση να υποστηρίξει έμπρακτα τον Παπαδήμο. Για τον Παπανδρέου είναι αλλιώς. Όπως και για εμάς. Θα έχουμε δίπολο σε λίγο καιρό. Από τη μια, μια μακρά προεκλογική που θα καταστρέψει τα πάντα και από την άλλη, τη μάλλον αναπόφευκτη μάχη της διαδοχής στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ.
Προσωπικά νομίζω ότι θα έχουμε νεο μπάχαλο αλλά αλήθεια ελπίζω να βγω λάθος. Τελικά είναι ο εκλεκτός ο Παπαδήμος; Δεν ξέρω αλλά ξέρω ότι είναι μόνος που την ώρα της μεγαλύτερης ευθύνης, δεν επαγγέλεται πολιτικός ώστε να μας ξελασπώσει. 

Δημιος και δημοψήφισμα

Τραβάμε μπροστά πηγαίνοντας μάλλον προς τα πισω. Από τη μια μέρα στην άλλη, οι εκπλήξεις έρχονται απανωτές. Σήμερα εκδηλώθηκε η πρόθεση να πάει ο ελληνικός λαός σε δημοψήφισμα, για την επιβαιβέωση ή όχι της οικονομικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ.

Πλέον, δεν είναι πρέπον να μιλάμε για το αν πέτυχε ή όχι η εν λόγω οικονομική πολιτική. Τώρα υψώνονται νέοι φόβοι. Για το αν θα φύγουν ή όχι τα λεφτά σε περίπτωση που ο λαός πει "όχι' όπως αναμένεται. Οι εκβιασμοί πολλοί, στους περισσότερους απάντησε ολαός με τον τρόπο του και οι βουλευτες με την ψήφο τους.

Τα σπουδαία έρχονται; Μάλλον, εφόσον η χώρα δεν φαίνεται να ηρεμεί. Είναι τόσα πολλά όσα συμβαίνουν, που ακόμη και εκείνη η περίπτωση να είναι όντως σχέδιο όλο αυτό, μοιάζει πιθανή. Και δεν αναφέρομαι σε οργανωμενο σχεδιο της Ευρώπης.

Μιλάω για τα Νεφελίμ της Τακλαμακαν!

Το σπίτι του δήμιου έχει έρημη αυλή...

Iστορικές μάχες...

THE WINNER IS....

Θα μείνω συνεπής. Ετσι ελπίζω!

Είναι Κυριακή και όπως κάθε Κυριακή, παίρνω να γράψω μερικές λέξεις. Από αυτές, καμιά σχεδόν δεν βλέπει φως μέσα από το blog, εφόσον μένουν θαμμένες και προσαρμοσμένες σε ένα κομμάτι χαρτί, εγκλωβισμένες εσαεί στο τίποτα.

Θέλω απλά σήμερα να πω, ότι είμαι προβηματισμένος αναφορικά με την ύπαρξη ή όχι του blog, εφεξής. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι κουράστηκα, ότι βρήκα άλλες εξόδους και όσοι με ξέρουν το ξέρουν. Από εκεί και πέρα δεν μπορω να μην σχολιάσω κάποια πράγματα.

Και επειδή είναι πολλά, θα μείνω στην τσίπα. Μετά τον "ξεσηκωμό" του κυπριακού γένους αναφορικά με την έκρηξη στο Μαρί, βλέπω πέντε άτομα να κάθονται πια μόνα έξω από το προεδρικό και να επιμένουν. Γιατί; Αφού έχουμε ρεύμα πια, γιατί τόση επιμονή; Είναι σαν πέντε σκέψεις που σου έρχονται κοιτώντας μια παλιά φωτογραφία, μόνο που καμία από τις πέντε δεν είναι η σωστή, ούτε για το που τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία,ούτε και γιατί!

Μένουν μόνο οι παρόντες να θυμούνται.

Δεν θα κρίνω αν κάνουν καλά ή όχι. Οι υπόλοιποι που γύρισαν πίσω, στη ζωή πριν την εξέγερση, είναι άλλη όμως υπόθεση. Ή μήπως δεν γύρισαν; Μήπως περιμένουν απλώς να γίνει κάτι, για να ξαναβγουν στον δρόμο; Θα ήθελα να είναι έτσι, αλλά δεν ξέρω.

Νιώθω όμως ότι ίσως κάτι να άλλαξε στην κοινωνία. Και αυτή η αλλαγή, ίσως να κάνει καιρό να φανεί, αλλά θα φανεί. Και έπειτα, αν όντως έχει αλλάξει κάτι, καλύτερα να είναι προς τα πίσω, εφόσον η πολύ πρόοδος μας πήγε τόσο πίσω. Ακόμη λίγο δεν πειράζει.

Θα είμαι συνεπής. Είναι ανούσιο να θέλω να γίνω εφημερίδα αν και θα μπορούσα. Δεν γουστάρω όμως να πέσω στην λούμπα της άμεσης ενημέρωσης. Αυτά είναι για άλλους.